Κυριακή 29 Ιουλίου 2007

Καυτά εγκλήματα


Παρακολουθώ τις φωτιές τον τελευταίο μήνα και τρομάζω, όχι μόνο για την καταστροφή που συντελείται τώρα με το κάψιμο των δασών, η σημασία της καταστροφής είναι γνωστή ελπίζω σε όλους και δε την αναφέρω θεωρώντας τη αυτονόητη, αλλά και γι αυτή που θα ακολουθήσει με το πέρασμα του χρόνου.

Σκέφτομαι ότι παρά τα λόγια και τις διαβεβαιώσεις ποτέ δε ξαναγίνουν αυτά τα δάση.

Θα γίνουν σπίτια, κέντρα, καζίνο.

Μετά από μερικά χρόνια όταν θα έχουμε ξεχάσει το δάσος που υπήρχε, γιατί σίγουρα δε θα αναδασωθεί και θα έχουν χτιστεί ωραία σπίτια, αν κάποιο μπαζωμένο ρεύμα πλημμυρίσει και καταστραφούν αυτά τα σπίτια και ίσως άλλα παρακάτω που δεν έφταιγαν, πρέπει να το λυπηθούμε αυτόν που πνίγηκε ή να τον κατηγορήσουμε ως αυτουργό για τη φωτιά που είχε μπει;

Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται αυτός που βάζει μια φωτιά, προφανώς δε τον νοιάζει τίποτα, μόνο τα χρήματα, ούτε ίσως και ο ίδιος ο εαυτός του, γιατί έτσι ίσως και να δίσταζε.

Μπαίνω όμως στο πειρασμό να βάλω σε αυτή την κατηγορία - των απάνθρωπων(;), δεν έχω προσδιορισμό - και αυτόν που θα αγοράσει μετά από λίγο ένα αποχαρακτηρισμένο από δασικό οικοπεδάκι, και τον υπάλληλο που θα βάλει την υπογραφή του γι αυτό και τον υπουργό που θα εγκρίνει μία διάταξη γενικότερου αποχαρακτηρισμού των ως πριν λίγο καιρό δασών.

Σκέφτομαι περιοχές από τις οποίες έχω περάσει και έχω αισθανθεί ευγνωμοσύνη γι αυτό που έβλεπα... Είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι εδώ θα ξανά 'ρθω για λίγο να γεμίσει το βλέμμα και η ψυχή με αγαλλίαση. Ακούω τώρα ότι κάηκαν και γεμίζω με συναισθήματα οργής και λύπης και ανημποριάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: